آرشیو دی ماه 1403

اضطراب جدایی (Separation Anxiety) معمولاً به عنوان یک اختلال روانی در کودکان شناخته می‌شود، اما این مشکل می‌تواند در بزرگسالان نیز وجود داشته باشد. این اختلال که به نام اضطراب جدایی در بزرگسالان(Adult Separation Anxiety Disorder - ASAD) شناخته می‌شود، شامل احساس ترس و نگرانی شدید و غیر منطقی از جدا شدن از افراد نزدیک و مهم زندگی (مانند همسر، فرزند، یا حتی دوستان نزدیک) است. این اضطراب می‌تواند به اندازه‌ای شدید باشد که بر کیفیت زندگی فرد تأثیر منفی بگذارد.

در این مقاله که برگرفته از کارگاه اضطراب مهدی صارمی نژاد روانشناس بالینی است، علل، علائم، عوامل خطر، و روش‌های درمانی اضطراب جدایی در بزرگسالان بررسی می‌شود:

علائم اضطراب جدایی در بزرگسالان

علائم این اختلال معمولاً شامل موارد زیر است:

1. ترس مداوم از جدا شدن: نگرانی مفرط از ترک شدن یا جدایی از افراد مهم زندگی.
2. نشانه‌های فیزیکی: شامل سردرد، تهوع، تعریق، یا تپش قلب هنگام جدایی یا حتی فکر کردن به آن.
3. اجتناب از جدایی: تلاش برای جلوگیری از جدایی، مثلاً امتناع از سفر یا کار در مکانی دور از عزیزان.
4. مشغولیت ذهنی با ایمنی عزیزان: نگرانی مداوم درباره امنیت یا سلامت افراد مهم.
5. تجربه کابوس: خواب دیدن مکرر از جدا شدن یا از دست دادن افراد نزدیک.
6. احساس ناتوانی: ناتوانی در انجام فعالیت‌های روزمره بدون حضور فرد موردنظر.

دلایل اضطراب جدایی در بزرگسالان

1. تجارب کودکی: افرادی که در کودکی اضطراب جدایی داشته‌اند، بیشتر در معرض خطر هستند.
2. تروما: تجربه از دست دادن ناگهانی یکی از عزیزان یا جدایی‌های دردناک.
3. سبک‌های دلبستگی ناایمن: افراد با سبک دلبستگی اضطرابی یا اجتنابی بیشتر در معرض ابتلا به اضطراب جدایی هستند.
4. تغییرات زندگی: مانند از دست دادن شغل، مهاجرت، یا تغییر در روابط که باعث احساس ناامنی می‌شود.
5. استرس مزمن: فشارهای روانی طولانی‌مدت می‌تواند زمینه‌ساز این اختلال شود.

پیامدهای اضطراب جدایی در بزرگسالان

اگر اضطراب جدایی درمان نشود، می‌تواند به مشکلات زیر منجر شود:

• اختلال در روابط عاطفی و اجتماعی
• کاهش عملکرد شغلی یا تحصیلی
• افزایش خطر ابتلا به اختلالات روانی دیگر مانند افسردگی و اختلالات پانیک
• وابستگی شدید به دیگران و کاهش عزت‌نفس

تشخیص و درمان

تشخیص این اختلال توسط یک متخصص سلامت روان و از طریق مصاحبه بالینی انجام می‌شود. معیارهای اصلی تشخیصی شامل ترس یا نگرانی مفرط از جدایی، مشکلات عملکردی در زندگی روزمره و تداوم علائم برای حداقل شش ماه است.
درمان اضطراب جدایی معمولاً شامل ترکیبی از روان‌درمانی و دارو درمانی است.

1. روان‌درمانی:
   • رفتاری-شناختی(CBT): تغییر افکار و رفتارهای منفی مرتبط با اضطراب.
   • درمان مبتنی بر دلبستگی: کمک به تقویت احساس امنیت و استقلال در روابط.
   • درمان مبتنی بر مواجهه: کمک به بیمار برای مواجهه تدریجی با جدایی و کاهش حساسیت.
2. دارودرمانی:
   • استفاده از داروهای ضداضطراب (مانند بنزودیازپین‌ها) یا ضدافسردگی‌ها (مانند SSRIs).
   • دارودرمانی باید زیر نظر پزشک و به عنوان مکمل روان‌درمانی استفاده شود.
3. تکنیک‌های مدیریت استرس:
   • مدیتیشن، یوگا، و تمرینات تنفس عمیق.
   • یادگیری مهارت‌های مقابله‌ای برای کاهش استرس.
4. حمایت اجتماعی:
   • ایجاد روابط اجتماعی مثبت و اعتماد به دیگران.
   • استفاده از گروه‌های حمایتی برای به اشتراک گذاشتن تجربیات.

اضطراب جدایی در بزرگسالان، اگرچه کمتر شناخته شده است، اما می‌تواند تأثیرات عمیقی بر سلامت روان و روابط فرد داشته باشد. شناسایی به‌موقع علائم و استفاده از درمان‌های مناسب می‌تواند به بهبود وضعیت فرد کمک کند و کیفیت زندگی او را ارتقا بخشد.

قلدری یک مشکل اجتماعی و روانی است که در جوامع مختلف دیده می‌شود. این رفتار می‌تواند در محیط‌های مدرسه، خانه و حتی در شبکه‌های اجتماعی مشاهده شود.
قلدری یکی از رفتارهای منفی است که می‌تواند تاثیرات عمیقی بر سلامت روانی کودکان داشته باشد و کودکان و نوجوانان در دوران رشد خود، بیشتر از هر زمان دیگری در معرض تاثیرات منفی قلدری قرار دارند. اثرات این رفتار نه تنها بر سلامت روانی کودکان در زمان وقوع آن، بلکه بر زندگی بلندمدت آنها نیز تاثیرات منفی خواهد داشت.
این رفتار می‌تواند به اشکال مختلفی از جمله قلدری فیزیکی، کلامی و سایبری بروز کند و عواقب آن به طور مستقیم بر روی قربانیان تأثیر می‌گذارد.
در این مقاله که برگرفته از کارگاه کودکان مهدی صارمی نژاد روانشناس بالینی میباشد، به بررسی اثرات روانی قلدری بر کودکان، دلایل بروز آن و راه‌های مقابله با این مشکل پرداخته می‌شود.

اثرات روانی قلدری بر کودکان

1. افزایش اضطراب و افسردگی

   یکی از شایع‌ترین اثرات قلدری بر کودکان، افزایش سطح اضطراب و افسردگی است. کودکانی که هدف قلدری قرار می‌گیرند، معمولاً احساس بی‌ارزشی، ناامنی و ترس دارند. این احساسات می‌توانند به بروز مشکلات روحی و روانی مانند اضطراب اجتماعی و افسردگی منجر شوند. تحقیقات نشان داده‌اند که کودکان قربانی قلدری ممکن است تا سال‌ها پس از تجربه این رفتار، همچنان با افسردگی و اضطراب دست و پنجه نرم کنند. 

2. اختلالات رفتاری

   بسیاری از کودکان قربانی قلدری به دلیل تجربه‌های منفی خود، به رفتارهای مشکل‌ساز روی می‌آورند. برخی از این کودکان ممکن است به رفتارهای خشونت‌آمیز، سوء مصرف مواد، یا حتی رفتارهای خودآزاری روی بیاورند. این واکنش‌ها به عنوان راهی برای مقابله با آسیب‌های روحی ناشی از قلدری عمل می‌کنند.

3. کاهش عزت نفس
   

   کودکان قربانی قلدری اغلب احساس می‌کنند که از دیگران پایین‌تر هستند. این احساس می‌تواند به تدریج باعث کاهش شدید عزت نفس و اعتماد به نفس آنها شود. این کاهش عزت نفس می‌تواند در موقعیت‌های اجتماعی مختلف، از جمله تعاملات با دوستان و همکلاسی‌ها، مشکلاتی به وجود آورد.

4. مشکلات در ایجاد روابط اجتماعی سالم

   کودکانی که قربانی قلدری می‌شوند، ممکن است در بزرگسالی در ایجاد و حفظ روابط اجتماعی سالم دچار مشکل شوند. آنها ممکن است از ارتباط با دیگران بترسند یا احساس کنند که نمی‌توانند به دیگران اعتماد کنند. این مسائل می‌توانند بر کیفیت روابط شخصی و حرفه‌ای آنها در آینده تاثیر بگذارند.

5. مشکلات خواب

   کودکان تحت فشار قلدری ممکن است دچار اختلالات خواب شوند، از جمله بی‌خوابی یا کابوس‌های مکرر. این مشکلات خواب خود می‌توانند به بروز مشکلات جسمی مانند سردرد و دردهای معده منجر شوند.

راه‌های مقابله با قلدری

برای مقابله با قلدری و کاهش اثرات منفی آن بر کودکان، اقدامات متعددی می‌توان انجام داد که شامل آموزش، ایجاد محیط‌های امن و تقویت ارتباطات است:


1. آموزش مهارت های اجتماعی

• آموزش همدلی و احترام: کودکان باید از سنین پایین یاد بگیرند که به دیگران احترام بگذارند و همدلی را تمرین کنند. این آموزش می‌تواند از طریق برنامه‌های مدرسه، کارگاه‌ها و گفتگوهای خانوادگی انجام شود.
• آموزش مهارت‌های اجتماعی: یادگیری مهارت‌های اجتماعی به کودکان کمک می‌کند تا روابط مثبت‌تری برقرار کنند و از رفتارهای قلدری دوری کنند. این مهارت‌ها شامل نحوه برقراری ارتباط مؤثر و حل تعارضات به شیوه‌ای سالم است.

2. ایجاد محیط امن

• محیط‌های حمایتی در مدارس: مدارس باید فضایی امن و فراگیر ایجاد کنند که در آن کودکان احساس راحتی کنند و بتوانند موارد قلدری را گزارش دهند. این امر شامل اجرای سیاست‌ها و رویه‌هایی است که به قلدری رسیدگی می‌کند.
• تشویق به گزارش‌دهی: والدین و معلمان باید کودکانی را که مورد قلدری قرار گرفته‌اند تشویق کنند تا تجربیات خود را با بزرگ‌ترها در میان بگذارند. ایجاد سیستم‌های گزارش‌دهی ناشناس می‌تواند به افزایش احساس امنیت کمک کند.

3. تقویت ارتباطات خانوادگی

• گوش دادن به کودکان: والدین باید فضای امنی برای گفتگو با فرزندان خود فراهم کنند و به مشکلات آن‌ها گوش دهند. این ارتباط نزدیک می‌تواند به شناسایی زودهنگام مشکلات کمک کند.
• آموزش مدیریت احساسات: والدین باید به کودکان بیاموزند که چگونه احساسات خود را مدیریت کنند و در مواجهه با رفتارهای قلدری آرامش خود را حفظ کنند. این آموزش می‌تواند شامل تکنیک‌های تنفس عمیق یا روش‌های دیگر برای کاهش استرس باشد.

4. اقدامات عملی

• تشویق رفتارهای مثبت: والدین و معلمان باید رفتارهای مثبت را تشویق کرده و پاداش دهند تا کودکان یاد بگیرند چگونه با دیگران به شیوه‌ای محترمانه رفتار کنند.
• تعیین قوانین مشخص: تعیین قوانین واضح درباره رفتارهای قلدری و پیامدهای آن می‌تواند به جلوگیری از تکرار این رفتارها کمک کند. این قوانین باید به وضوح برای کودکان توضیح داده شوند.

قلدری یک پدیده آسیب‌زننده است که اثرات عمیق و طولانی‌مدتی بر سلامت روانی کودکان دارد. این اثرات شامل اضطراب، افسردگی، کاهش اعتماد به نفس و مشکلات در روابط اجتماعی است. برای مقابله با قلدری، باید راه‌حل‌های متعددی از جمله آموزش مهارت‌های اجتماعی، حمایت از قربانیان و مداخلات سیستماتیک در مدرسه و جامعه به کار گرفته شود.

نوسانات خلقی و اختلال روانی مفاهیمی مرتبط اما متفاوت هستند.

اختلال روانی یا اختلال سلامت روان به شرایطی گفته می‌شود که بر طرز فکر، احساسات، رفتار یا عملکرد فرد در زندگی روزمره تأثیر منفی می‌گذارد. این اختلالات می‌توانند موقتی یا مزمن باشند و شدت آن‌ها از خفیف تا شدید متفاوت است.
نوسانات خلقی به تغییرات غیرقابل‌پیش‌بینی یا سریع در حالت عاطفی و احساسی فرد گفته می‌شود. این تغییرات می‌توانند از احساس خوشحالی و انرژی بالا (شبیه به سرخوشی) به احساس ناراحتی یا افسردگی تغییر کنند یا برعکس.

تفاوت اصلی بین نوسانات خلقی و اختلال روانی در شدت، مدت زمان، و تأثیر آن‌ها بر زندگی روزمره است.
در ادامه،به مقایسه این دو مفهوم میپردازیم که برگرفته از کارگاه مهدی صارمی نژاد روانشناس بالینی میباشد:

1. شدت و مدت

• شدت تغییرات معمولاً کمتر است.
• تغییرات کوتاه‌مدت و گذرا هستند.
• ممکن است در پاسخ به عوامل محیطی یا هورمونی اتفاق بیفتند.

• علائم پایدارتر و شدیدتر هستند.
• ممکن است هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها ادامه یابند.
• در عملکرد روزانه اختلال جدی ایجاد می‌کنند.

2. تاثیر بر زندگی روزمره

• ممکن است باعث ناراحتی یا کلافگی موقتی شوند اما معمولاً تأثیر جدی بر زندگی روزمره ندارند.
• فرد به طور کلی می‌تواند به فعالیت‌های عادی خود ادامه دهد.

• می‌تواند عملکرد شغلی، تحصیلی، یا روابط اجتماعی را مختل کند.
• ممکن است به درمان‌های حرفه‌ای مثل دارو یا روان‌درمانی نیاز باشد.

4. علل

• استرس یا فشار روحی
• تغییرات هورمونی (مثل قاعدگی، بارداری، یائسگی)
• کمبود خواب یا تغذیه نامناسب

• عوامل ژنتیکی و وراثتی
• تغییرات شیمیایی در مغز
• تروما، آسیب‌های روانی یا تجربیات شدید استرس‌زا

مراحل حل مسئله

1. شناسایی مسئله

• اولین گام در حل هر مسئله، شناسایی دقیق آن است. در این مرحله، باید مسئله را به وضوح و دقیقاً تعریف کنید. ممکن است لازم باشد اطلاعات بیشتری جمع‌آوری کنید تا مسئله به طور کامل روشن شود.

2. تحلیل مسئله

• در این مرحله، باید جزئیات مسئله را بررسی کنید و ارتباطات مختلف بین اجزاء آن را شناسایی کنید. این تحلیل می‌تواند شامل شناسایی محدودیت‌ها، شرایط اولیه، منابع موجود، و اهداف باشد.

3. تعیین هدف

• پس از تحلیل مسئله، باید هدف یا نتیجه مطلوب را مشخص کنید. این هدف می‌تواند یک جواب خاص، یک راه‌حل برای بهبود شرایط، یا دستیابی به یک وضعیت خاص باشد.

4. ایجاد گزینه‌ها و راه‌حل‌ها

• در این مرحله، باید راه‌حل‌های مختلفی برای مسئله پیشنهاد کنید. تفکر خلاقانه و بررسی چندین روش مختلف برای رسیدن به هدف می‌تواند مفید باشد. از تکنیک‌هایی مانند طوفان فکری (Brainstorming) می‌توان برای تولید ایده‌ها استفاده کرد.

5. ارزیابی و انتخاب بهترین راه‌حل

• پس از تولید گزینه‌ها، باید هر یک را بررسی و ارزیابی کنید تا بهترین راه‌حل ممکن را پیدا کنید. در این مرحله باید مزایا و معایب هر گزینه را در نظر بگیرید و راه‌حل‌هایی را که منطقی‌تر، عملی‌تر و کارآمدتر هستند انتخاب کنید.

6. اجرا و پیاده‌سازی راه‌حل

• در این مرحله، باید راه‌حل منتخب را به مرحله اجرا درآورید. این شامل برنامه‌ریزی، تخصیص منابع، و انجام اقدامات لازم برای حل مسئله است.

7. بررسی و ارزیابی نتایج

• پس از اجرای راه‌حل، باید نتایج حاصل را بررسی کنید و ارزیابی کنید که آیا مسئله حل شده است یا نه. اگر مسئله به طور کامل حل نشده، ممکن است نیاز به بازنگری در راه‌حل و اصلاح آن داشته باشید.

8. بازخورد و یادگیری

• در نهایت، باید از فرایند حل مسئله بازخورد بگیرید و یاد بگیرید که چه چیزی خوب عمل کرده است و چه چیزی باید بهبود یابد. این بازخورد به شما کمک می‌کند تا در مواجهه با مسائل آینده به روش‌های بهتری عمل کنید.

عوامل فردی

عوامل محیطی

عوامل روانی و احساسی

عوامل اجتماعی و تیمی

آیا عجله داشتن و تلاش برای سریع انجام دادن کارها تاثیر منفی بر روان میگذارد؟
بله، عجله داشتن و تلاش برای انجام کارها به سرعت می‌تواند تأثیرات منفی زیادی بر روان ما داشته باشد. قصد داریم در این مطلب که برگرفته از کارگاه های مهدی صارمی نژاد روانشناس بالینی است برخی از این تأثیرات را بررسی کنیم:

ابعاد مختلف هویت

1. هویت شخصی:

2. هویت اجتماعی:

3. هویت فرهنگی:

4. هویت جنسیتی:

5. هویت ملی و قومیتی:

چرا هویت مهم است؟

1. احساس تعلق:

2. تعریف اهداف و ارزش‌ها:

3. رشد شخصی:

4. پایداری روانی:

نقش‌های کلیدی هویت در روابط بین فردی:

1. ایجاد خودآگاهی و مرزهای شخصی

2. احساس تعلق و همبستگی

3. تفاوت‌ها و تعارض‌ها

4. رشد و توسعه روابط

5. تعاملات سالم و مؤثر

چالش‌های مرتبط با هویت در روابط:

آگروفوبیا (Agoraphobia) یک اختلال اضطرابی است که در آن فرد از موقعیت‌ها یا مکان‌هایی که احساس می‌کند ممکن است نتواند از آن‌ها فرار کند یا در صورت بروز اضطراب یا حمله‌ی پانیک به کمک نیاز داشته باشد، می‌ترسد. افرادی که به آگروفوبیا مبتلا هستند، معمولاً از مکان‌های شلوغ، فضاهای باز یا مکان‌هایی که دور از خانه یا محل امن آن‌ها هستند، پرهیز می‌کنند.
آگورافوبیا به معنای "ترس از بازار" است که ریشه آن به واژه یونانی "آگورا" (محل تجمع) و "فوبیا" (ترس) برمی‌گردد. این اختلال ممکن است به این شکل بروز کند که فرد از خانه خود خارج نشود یا تنها در محیط‌هایی که احساس امنیت دارند، باقی بماند. برخی از افراد مبتلا به آگروفوبیا حتی از استفاده از حمل و نقل عمومی یا رفتن به مکان‌هایی مانند مراکز خرید، سینماها یا حتی خیابان‌ها نیز خودداری می‌کنند.
در این مقاله به بررسی این اختلال میپردازیم که برگرفته از کارگاه اختلالات مهدی صارمی نژاد روانشناس بالینی میباشد:
علائم شایع شامل:

• احساس ترس شدید: در موقعیت‌هایی که ممکن است فرار دشوار باشد.
• حملات پانیک: افزایش ضربان قلب، تنگی نفس، و حالت تهوع.
• اجتناب از مکان‌های خاص: مانند مراکز خرید، سینماها یا فضاهای شلوغ

عوامل موثر بر بروز اختلال آگروفوبیا

اختلال اضطرابی آگورافوبیا به عوامل متعددی بستگی دارد. این اختلال اضطرابی معمولاً با علائمی مانند اضطراب، ترس و اجتناب از مکان‌های عمومی و باز همراه است.
عوامل زیر می‌توانند در بروز آگروفوبیا نقش داشته باشند:

• تجربیات استرس‌زا و تروماتیک: تجربه‌های منفی یا آسیب‌زا، مانند حمله‌های پانیک، تصادفات، یا اتفاقات تروماتیک در گذشته، می‌تواند باعث شود که فرد از مکان‌های مشابه به آن‌ها ترس داشته باشد.

•  عدم تعادل شیمیایی در مغز: تغییرات در سطح انتقال‌دهنده‌های عصبی ممکن است بر رفتار و خلق و خو تأثیر بگذارد و به بروز احساسات شدید ترس منجر شود.

• عوامل محیطی: محیط‌های خاص مانند زندگی در محیط‌های بسته و نداشتن دسترسی به فضاهای باز می‌تواند به توسعه ترس از فضاهای وسیع کمک کند.
• اختلالات اضطرابی و حملات پانیک: افرادی که از حملات پانیک رنج می‌برند، ممکن است به دلیل ترس از وقوع حملات در مکان‌های باز، از حضور در این مکان‌ها اجتناب کنند و این امر می‌تواند منجر به ایجاد آگروفوبیا شود.
• کمبود مهارت‌های اجتماعی: افراد با مهارت‌های اجتماعی ضعیف ممکن است از موقعیت‌های اجتماعی یا تجمعات انسانی ترس داشته باشند و از مکان‌های شلوغ اجتناب کنند.
• تجربیات یادگیری: مشاهده دیگران که در موقعیت‌های خاص دچار ترس می‌شوند، می‌تواند به یادگیری ترس از آن موقعیت‌ها منجر شود.
• پایین بودن سطح عزت نفس: افرادی که خود را در معرض قضاوت و ارزیابی دیگران احساس کنند، ممکن است از مکان‌های عمومی دوری کنند، چون می‌ترسند که در این مکان‌ها تحت نظر و قضاوت دیگران قرار گیرند.

تفاوت‌های آگروفوبیا و اختلال هراس

آگورافوبیا و اختلال هراس (اختلال وحشت‌زدگی) هر دو از اختلالات اضطرابی هستند، اما تفاوت‌های مشخصی در علائم، علل و نحوه بروز آن‌ها وجود دارد.

آگروفوبیا:

• آگروفوبیا ترس از مکان‌های باز، فضاهای شلوغ یا مکان‌هایی است که ممکن است فرد نتواند به راحتی از آنها فرار کند یا از آنها خارج شود.
• افراد مبتلا به آگروفوبیا ممکن است از مکان‌هایی مانند خیابان‌های شلوغ، فروشگاه‌ها، ایستگاه‌های مترو، یا حتی سفر به مکان‌های دورتر ترس داشته باشند.
• این اختلال معمولاً با ترس از عدم توانایی در فرار یا دریافت کمک در صورت بروز بحران‌های اضطرابی همراه است.
• آگروفوبیا بیشتر به ترس از مکان‌های باز و شلوغ مرتبط است. افراد مبتلا به این اختلال به دلیل ترس از گیر افتادن یا عدم توانایی در فرار از این مکان‌ها از آنها اجتناب می‌کنند.
• در آگروفوبیا، افراد بیشتر به دلیل ترس از بروز حمله پانیک در مکان‌های عمومی و شلوغ احساس اضطراب می‌کنند، اما علائم فیزیکی معمولاً مربوط به اضطراب و نگرانی است که به بروز ترس از موقعیت خاص مرتبط است.
• آگروفوبیا به شدت با اجتناب از مکان‌ها و موقعیت‌های خاص، مانند فضای باز و شلوغ، مرتبط است. فرد ممکن است از رفتن به خیابان‌های شلوغ یا سفرهای دوردست خودداری کند.

اختلال هراس:

• اختلال هراس یا پانیک به طور خاص به وقوع حملات پانیک اشاره دارد، که در آن فرد به طور ناگهانی دچار حمله‌ای از ترس و اضطراب شدید می‌شود.
• علائم حمله پانیک شامل ضربان قلب سریع، تعریق، تنگی نفس، درد قفسه سینه، احساس مرگ یا از دست دادن کنترل است.
• افراد مبتلا به اختلال هراس ممکن است ترس از وقوع حملات پانیک در مکان‌های مختلف داشته باشند و از مکان‌هایی که در آن‌ها حمله پانیک را تجربه کرده‌اند، اجتناب کنند.
• در اختلال هراس، حملات پانیک می‌تواند در هر مکانی اتفاق بیفتد. فرد ممکن است در مکان‌هایی که قبلاً حمله پانیک را تجربه کرده است، احساس ترس یا اضطراب کند، اما این حملات می‌توانند در هر زمان و هر مکانی روی دهند.
• در اختلال هراس، حملات پانیک اغلب شامل علائم فیزیکی شدیدتر مانند تنگی نفس، ضربان قلب بالا، تعریق، لرزش و احساس مرگ قریب‌الوقوع هستند.
• اختلال هراس نیز شامل اجتناب از مکان‌هایی است که فرد ممکن است حملات پانیک در آنها تجربه کرده باشد. این اجتناب ممکن است به مکان‌های عمومی یا حتی مکان‌های خاص مانند آسانسور یا مترو محدود شود.